Lavendula officinalis - lawenda lekarska

Co wykorzystujemy?
Kwiat lawendy - Flos lavandulae
Ważne składniki: antocyjany, kwasy organiczne, olejki eteryczne, sole mineralne, garbniki.

Symbolika średniowiecza kojarzyła bladoliliowa lawendę z duchownymi zaletami matki Jezusa.
Zielarze znali i opisywali lawendę już od czasów starożytnych. Ta wonna, piękna roślina nie występuje w naszym klimacie w stanie dzikim. Jest rośliną wieloletnią, wymaga stanowiska nasłonecznionego i gleby o pH obojętnym lub lekko zasadowym. Pochodzi z rejonu śródziemnomorskiego. Pełna wartość zielarska ma lawenda ścięta tuż przed rozkwitnięciem (co roku kwitnie w innym terminie).

Zakres stosowania lawendy jest nadzwyczajny. Wszyscy wiedzą, że odstrasza mole, a przy okazji oddaje swój zapach szafie. Można też parzyć ją jak herbatę, posłodziwszy miodem. Ułatwia zasypianie, reguluje pracę przewodu pokarmowego, poprawia trawienie, pomaga przy nieżytach żołądka i nadmiernym biciu serca. Ma własności uspakajające i podobno nieco afrodyzjakalne. Aromat lawendowej nalewki nie ma sobie równych. Ponadto jest to środek leczniczy, służący do nacierania przy bólach mięśniowych, stawowych, przy zapaleniu korzonków nerwowych.
Eteryczny olejek lawendowy, dostępny w sprzedaży, służy do inhalacji górnych dróg i dolnych dróg oddechowych. Kąpiel z lawendowym olejkiem pomaga przy chorobach skóry, odpręża i poprawia krążenie.
Można samodzielnie wykonać miód lawendowy: tegorocznym, płynnym miodem zalewamy świeże kwiaty lawendy. Codziennie należy mieszać. Po dwóch-trzech tygodniach aromat miodu zacznie nas zdumiewać.
Po zalaniu świeżych kwiatów alkoholem powstanie nalewka. Zastosowanie kulinarne jako dodatki do mięs, win, sosów, sałatek. Suszona lawenda zachowuje swój zapach nawet przez kilka lat.